ريشه هاى نارضايتى مردم

[17]

بودند، مورد سختترين انتقامها قرار داده و با همه وسائل زور و تهديد و تهمت و تبليغ با آنها رفتار مى كرد.
    در حالى كه فقر و تنگدستى و گرسنگى و سطح پايين زندگى گلوى اكثريت ملت ايران را مى فشرد، اسراف و ولخرجى و تجمّل و زندگى هاى افسانهوار و كاخ هاى شاه و خانواده و رجال دربارى و فرماندهان نظامى اش از يكطرف و غارت منابع ملى به وسيله كمپانى هاى بيگانه و دلاّلان داخلى شان از طرف ديگر روزبه روز عرصه را بر مردم تنگ تر مى كرد.
    احكام نجاتبخش اسلام به دست گنهكار سران رژيم به كلى از صحنه ى زندگى اجتماعى خارج شده و حتى رعايت تقواى دينى و نماز و عبادت در محيطهاى زير نفوذ مستقيم رژيم مانند محيطهاى نظامى و آموزشى، مورد تمسخر و در مواردى جرم بود.
    كمترين انتقادى از رژيم ظالم و سفاك با برخوردهاى خشن و خونين روبه رو مى شد و ساواك جهنمى شاه كه به وسيله سياى آمريكا و صهيونيست هاى ضدبشر سازماندهى و تجهيز شده بود، سخت ترين شكنجه ها و مخوف ترين زندانها را براى سركوبى كسانى كه جرئت مقابله با آن رژيم را به خود مى دادند، آماده داشت.
    حوزه هاى علميه و طلاب و علماى مبارز و جوانان و دانشجويان و دانشگاهها بخصوص آنهايى كه از دين و مبارزات دينى دم مى زدند، مورد خشن ترين وحشى گريها قرار مى گرفتند.
    كشور رو به ويرانى، ايمان دينى رو به اضمحلال، استقلال و عزّت و شرف ملّى مورد غارت بيگانگان و آينده ايران و ايرانى به شدّت تيره و سياه بود.