خط مشی دسترسیدرباره ما
ثبت نامثبت نام
راهنماراهنما
فارسی
ورودورود
صفحه اصلیصفحه اصلی
جستجوی مدارک
تمام متن
منابع دیجیتالی
رکورد قبلیرکورد بعدی
شماره رکورد : 620951
سرشناسه : بیژنی شریف‏‏‏‏، روح الله
عنوان و نام پديدآور : قاعده درء و قلمرو آن در حقوق جزای ایران [پایان نامه]/ روح الله بیژنی شریف ؛ استاد راهنما: علی علی آبادی ؛ استاد مشاور: احمد باقری
وضعيت نشر : قم: پژوهشکده مدیریت اطلاعات و مدارک اسلامی، 1396
زبان اثر : per
يادداشت : ملزومات سیستم: ویندوز XP+؛ با پشتیبانی متون عربی؛ +IE۹، موزیلا فایرفاکس +۲۳، گوگل کروم +۲۳.
يادداشت : عنوان از روی صفحه عنوان پایان نامه
يادداشت : جهت مطالعه پایان نامه به دانشگاه تهران مراجعه فرمایید.
يادداشت : کتابنامه
متن يادداشت : پایان نامه
درجه پایان نامه : کارشناسی ارشد = سطح ۳
رشته تحصیلی : فقه و مبانی حقوق اسلامی
سال دفاع : 1385
محل دفاع : دانشگاه تهران
چکيده : چکیده (فارسی): از جمله قواعد متداول فقهی قاعدة درء است. به موجب این قاعده با وجود تردید در حرمت عمل یا وقوع یا انتساب آن به متهم یا تردید در علم متهم به حرمت عمل یا ماهیت موضوع یا اختیار وی در ارتکاب عمل نمی توان حکم به مجازات کرده بلکه بایستی مجازات را منتفی دانست. این قاعده مستند به برخی اقوال مذکور در منابع حدیثی است؛ اقوالی که صحت انتساب هیچ کدام از آنها به شارع مقدّس ثابت نیست، ولی وحدت مضمون مدارک منقول و هماهنگی مفاد آنها با مقاصد شارع مقدس اسلام سبب استقبال عامة فقها از چنین قاعده ای و استعمال آن در تفسیر و تطبیق نصوص جزائی شده است. لفظ «الحدود» در قاعده مورد بحث و روایاتی که متضمن این قاعده هستند «الحدود تدرء بالشبهات» به معنای مطلق مجازات است. اما استعمال آن در خصوص مجازات معین یا نامعین از باب انطباق کلی بر یکی از مصادیق و افراد است وگرنه هیچ شاهد قرآنی و روایی وجود ندارد که ثابت کند لفظ حد در معنای مجازات معین حقیقت است و در دیگر معانی مجازی است. بنابراین به عموم خود قصاص و تعزیرات را نیز در برمی گیرد و چنانچه در این موارد نیز شبهه عارض شودباید مجازات را منتفی دانست. ولی چون در مورد ماهیت دیه اختلاف نظر وجود دارد و نظری که حاکی از جبران خسارت بودن است با واقعیات حقوقی سازگارتر است، بنابراین مشمول این قاعده نمی شود. باید گفت کلمه شبهه در معنای عام بکار رفته است و شامل هر شبهه ای – موضوعیه، حکمیه، اکراه و جهل و ...) می شود. پس به لحاظ عام بودن هم شبهات عارض بر متهم را در برمی گیرد و هم شبهات عارض بر قاضی را یعنی اگرچه خطابهای قرآن و سنّت در اجرای مجازاتهای اسلامی نوعاً متوجه حکومت اسلامی به معنای اعم یا حکام شرع به معنای أخص است، و مخاطب افعالی چون ادرئوا، حاکم مسلمانان یا قاضی شرع است؛ اما این بدان معنا نیست که ملاک در عروض شبهه نیز او باشد. واقعیت این است که اساساً در این مقام و موارد دیگر، عمومات وارده که در مقام قانونگذاری تشریع می شود همیشه به نحو قضیه حقیقیه است. در اینگونه قضایا اشخاص موردنظر نیستند، بلکه قانونگذار موضوع مقدّرالوجود را در نظر گرفته و حکم را بر نفس طبیعت وضع می کند. در قاعدة موردبحث نیز حکم وجوب دفع مجازات بر نفس طبیعت شبهه بار شده است و نظر به صنف خاص (متهم یا قاضی) ندارد. بنابراین خواه برای متهم شبهه عارض شود و خواه برای قاضی، مجازات ساقط می شود. قاعده درء از نظر برخی از حقوقدانان اسلامی از قواعد تفسیری است و با قاعده «تفسیر قوانین به نفع متهم» در حقوق جزای عرفی، از جهاتی همسویی دارد. چکیده (انگلیسی): One of The common principles of Jurisprudence is The principle of "dar'". ‎According to it, an order cannot be is sued to punish someone in case of doubt, whether this ‎doubt concerns the prohibition of the act itself, The reality of the act, The responseability of the ‎defendant for This act, or The knowledge that the defendant had of this prohibition when be ‎committed his act. But according to this principle the punishment must be neglected. The ‎principle of "dar'" his its origins in sayings of The Islamic Tradition. The attribution of the sayings ‎to the holy legislator '?are' isnot proved; none the less, The unity of the sources relating to it and ‎its relation with the objectives of the legislator explain why this principle has been accepted by a ‎vast number of jurists (faqih), Who used it in their commentaries and to enforce the penal texts. ‎The term "Prescribed punishments in the above mentioned principle and The Hadises that certify ‎to this principle, "Do not enforce punishments in cases of doubt", in fact mean exactly ‎retribution. But its application about definite or indefinite retribution is for the purpose of ‎adapting it to some criterion or some people. There is no Quranic evidence or Hadis that might ‎prove that the term Hadis is real in terms of definition and unreal in its other meanings. There for, ‎it generally incorporates retaliation and discretionary punishments, and if one has got doubt ‎about this point one should forgo retribution. But since There is disagreement as to the essence of ‎compensation 'Diye' The viewpoint that considers it as The Compensation of misery or harm ‎inflicted is more compatible with legal realities
يادداشت : داده های الکترونیکی
موضوع : فقه ( حوزه اصلی )
: ح‍ق‍وق‌ اس‍لام‍ی‌
: Islamic Law
: lt;ال‍ق‍ان‍ون‌=ق‍ان‍ون‌gt; الأس‍لام‍ی‌
: مجازات
: حقوق جزا
: ج‍رم‌
: Offence
: lt;ال‍ج‍ری‍م‍ة=ج‍ری‍م‍ةgt;
: قاعده تدرأ الحدود بالشبهات
: شبهه
شناسه افزوده : علی آبادی‏‏‏‏‏، علی ، استاد راهنما
شناسه افزوده : باقری‏‏‏‏‏، احمد ، استاد مشاور
محل نگهداری پایان نامه (قالب چاپی) : دانشگاه تهران
وضعیت پایان نامه : دفاع شده
نوع مدرک : TF
 
 
 
(در صورت عدم وضوح تصویر اینجا را کلیک نمایید)